Działalność Ducha Świętego – 2

Materiał opracowany przez Dr. Arnolda G. Fruchtenbauma

By w pełni skorzystać z poniższych rozważań, korzystanie z księgi Słowa Bożego będzie nieodzowne. By w tym pomóc, pierwszych parę odnośników ma załączone linki; kliknij, a link otworzy Biblię internetową, z której później już sam będziesz mógł korzystać.

  1. Działalność Ducha Świętego w odniesieniu do dzieła Stworzenia

Pierwsza kategoria dotyczy działania Ducha Świętego w dziele Stworzenia. Razem z Ojcem i Synem, Duch Święty też miał udział w dziele Stworzenia. Na przykład, w Ks. Rodzaju 1:2 czytamy, że Duch Święty unosił się nad wodami, by zaprowadzić porządek w chaosie. W Hioba 26:13 czytamy, że Duch Święty podczas Stworzenia „przyozdabia niebiosa”; w Hioba 33:4, Duchowi Świętemu przypisane jest ożywienie ludzkiego ciała. W Psalmie 33:6, Duch Święty – tchnienie Boga, jest odpowiedzialny za stworzenie materialnego wszechświata. W Psalmie 104:29-30, Duch Święty jest odpowiedzialny za powoływanie do życia i zachowywanie/podtrzymywanie życia. W Izajasza 40:12-14 Duch Święty był projektantem dzieła Stworzenia. Jedną z głównych ról Ducha Świętego w Starym Testamencie była Jego praca w dziele Stworzenia.

  • Działanie Ducha Świętego w Świecie

Drugą kategorią działania Ducha Świętego w Starym Testamencie jest Świat. Jednym z fragmentów, który mówi o tym, jest to Ks. Rodzaju, rozdział 6.

W Ks. Rodzaju 3:15, odnajdujemy pierwsze proroctwo o Mesjaszu, które mówi, że będzie potomkiem nasienia kobiety, i że będzie w nieustannym konflikcie z wężem. „Ustanowię nieprzyjaźń między tobą a kobietą, między twoim potomstwem a jej potomstwem”. Zapowiedziana była wrogość pomiędzy szatanem a kobietą i wrogość obejmie też Tego, który będzie „potomkiem kobiety” – osobę Mesjasza.

Tę wrogość możemy zaobserwować już w dwóch pierwszych wersetach 6 rozdziału Ks. Rodzaju, gdzie w celu skorumpowania rodzaju ludzkiego, szatan i jego upadli aniołowie/demony przyjęli ludzką formę i zaczęli zawierać związki małżeńskie z kobietami.  Celem było złamanie i obalenie proroctwa z 15 wersetu 3 rozdziału Ks. Rodzaju. Ta wrogość szatana w stosunku do kobiety jest dobrze tutaj widoczna. Rezultatem tych związków upadłych aniołów z kobietami była groteskowa rasa ludzka, z powodu której musiał nadejść Potop.

W Ks. Rodzaju 6:3, odnajdujemy ostateczny cel Potopu: „I rzekł JHWH: Nie będzie przebywał duch mój w człowieku na zawsze, gdyż jest on tylko ciałem. Będzie więc jego życie trwać sto dwadzieścia lat.”

Dlatego też, działalność Ducha Świętego w świecie polegała na powstrzymywaniu grzechu. Kiedy Duch przestawał walczyć z grzechem, niezawodnie w następstwie nadchodziła destrukcja. Przez sto dwadzieścia lat Duch zwalczał ten specyficzny rodzaj grzechu, tj. małżeństw między demonami a kobietami ludzkimi i kiedy na koniec przestał powstrzymywać ludzi przed tym, pod koniec tych 120 lat nastał Potop, niszcząc wszystkich, z wyjątkiem jednej rodziny.

Po Potopie, kiedy rodzaj ludzki zaczął się pomnażać, Duch Święty kontynuował swoją pracę powstrzymywania człowieka przed grzechem, a współgrała ona z pracą Ducha w powstrzymywaniu/ograniczaniu szatana i jego wpływów. Demony, które przed Potopem łączyły się z kobietami, zostały zamknięte w Tartarus (2 Piotra 2:4). Demoniczne interakcje z ludźmi zostały najwyraźniej od tego momentu zatrzymane, gdyż nie ma już informacji o tego typu relacjach w dalszych księgach Starego Testamentu, mimo że widzimy, jak grzech na nowo się manifestuje w życiu ludzi. Tak więc, w relacji do istniejącego świata, Duch Święty zmagał się z rodzajem ludzkim i walczył, by powstrzymać i ograniczyć wpływy zła.

  • Działanie Ducha Świętego w relacjach z człowiekiem

Trzecią kategorią działalności Ducha Świętego w Starym Testamencie jest jego działanie w relacjach z człowiekiem.

  1. Kluczowa różnica

W Ew. Jana 7:37-39 zapisana jest kluczowa różnica pomiędzy działalnością Ducha Świętego w Nowym Testamencie a Jego działalnością w Starym Testamencie: „W ostatnim, wielkim dniu święta stanął Jezus i głośno zawołał: Jeśli kto pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije. Kto wierzy we mnie, jak powiada Pismo, z wnętrza jego popłyną rzeki wody żywej. A to mówił o Duchu, którego mieli otrzymać ci, którzy w niego uwierzyli; albowiem Duch Święty nie był jeszcze dany, gdyż Jezus nie był jeszcze uwielbiony.” Ten fragment jest obietnicą, że jednego dnia Duch Święty będzie we wszystkich wierzących. Wskazuje też, że Duch Święty nie był jeszcze dany. To nie oznacza, że Duch Święty jeszcze wcale nie działał. Duch Święty był aktywny, co widzimy na kartach tak Starego Testamentu jak i w Ewangeliach. Ale na pewien sposób, Duch Święty nie robił czegoś, co później będzie robił w nowotestamentowym wiernym, po Wniebowstąpieniu Mesjasza.

Znaczenie fragmentu Jana 7:37-39 jest wyjaśnione w Jana 14:16-17: „Ja będę prosić Ojca i da wam innego Pocieszyciela, aby był z wami na wieki – Ducha Prawdy, którego Świat przyjąć nie może, bo Go nie widzi i nie zna; wy Go znacie, o przebywa wśród was i w was będzie”. Według tego, co ten fragment mówi, w tym momencie Duch Święty był ”z” wiernymi. Później, Duch Święty będzie ”w” wierzącym. Pomimo tego, że Duch Święty był z uczniami, do których tutaj mówi Jezus, to w przyszłości Duch Święty będzie wewnątrz ich. I to jest ta kluczowa różnica.

Od momentu opisanego w Dziejach Apostolskich 2, Duch Święty przebywa teraz wewnątrz każdego wiernego. Do momentu Dz. Apostolskich 2, On nie mieszkał we wszystkich wiernych, ale wypełniał niektórych tylko (Ks. Liczb 11:17,25; 27:18). Duch Święty wypełniał wyznaczonych wiernych Starego Testamentu, ale nie wszystkich. 2 Ks. Królewska 2:9-12 wyraźnie naucza, że Duch Święty nie zamieszkiwał i nie działał uniwersalnie we wszystkich wierzących Starego Testamentu.

Poza tym, Duch Święty niekoniecznie przebywał w nich permanentnie. Na przykład, w 1 Samuela 16:14, Duch Święty odstąpił od Saula. W Psalmie 51:13 Król Dawid modlił się słowami: „nie odbieraj mi swego Ducha Świętego”. Duch Święty przebywał w Dawidzie, ale mógł On także opuścić go. Modlitwa Dawida była uzasadnioną modlitwą Starego Testamentu, ale taką nie jest już w Nowym Testamencie.

Różnica pomiędzy Starym a Nowym Testamentem jest dwojaka. Po pierwsze, Duch Święty w Starym Testamencie zamieszkiwał w niektórych wiernych; w Nowym Testamencie, od momentu 2 rozdziału Dziejów Apostolskich, Duch Święty zamieszkuje we wszystkich wierzących. Po drugie, wierni Starego Testamentu, których Duch Święty wypełniał, niekoniecznie mieli Go permanentnie na całe życie. W Nowym Testamencie, od Dz. Apostolskich 2, Duch Święty przebywa w wiernych już na zawsze. Więcej na ten temat będziemy pisać w V paragrafie.

  • Specyficzna posługa Ducha Świętego

Rozróżniamy trzy specyficzne posługi Ducha Świętego wśród ludzi Starego Testamentu.

Pierwsza, to napełnienie/przebywanie w człowieku. Duch Święty wypełniał tylko niektórych ludzi. W Starym Testamencie, Duch Święty nie zamieszkiwał wszystkich wierzących, ale tylko niektórych z nich. Na przykład, wypełniał Jozuego (Ks. Liczb 27:18); Daniela (Daniel 6:3); i proroków Starego Testamentu (1 Piotra 1:10-11).

Drugi rodzaj posługi Ducha Świętego w czasach Starego Testamentu widzimy, kiedy wyznaczone osoby były pod mocą Ducha, tzn. Duch nimi zawładnął. Na przykład, Duch zawładnął Otnielem (Ks. Sędziów 3:9-10), Gideonem (Ks. Sędziów 6:34), Jeftą (Ks. Sędziów 11:29, Samsonem (Ks. Sędziów 13:24-25, 14:6, 19, 15:14), Saulem (1 Samuela 10:9-10), i Dawidem (1Samuela 16:13).

Trzecia posługa Ducha Świętego polegała na napełnianiu wyznaczonych osób. W paragrafie 5 będziemy studiować różnicę pomiędzy tym, kiedy Duch napełni człowieka, a kiedy Duch zamieszka w człowieku. Przykładem napełnienia Duchem Świętym są fragmenty z Księgi Wyjścia 28:3, 31:3 i 35:30-31.

  • Podsumowanie

Podsumowując działanie Ducha Świętego pośród ludzi Starego Testamentu, możemy wyciągnąć pięć wniosków.

Po pierwsze, działanie Ducha Świętego w czasach Starego Testamentu było powiązane z wypełnieniem specyficznego zadania. Ci, którzy zostali powołani do wykonania specjalnego zadania, otrzymywali do tego szczególną moc Ducha Świętego.

Po drugie, działanie Ducha Świętego w specjalny sposób uzdalniało powołaną przez Boga osobę. Po to, aby uzdolnić wyznaczoną osobę do wypełnienia danego jej zadania, Duch Święty musiał wykonać niezbędną pracę.

Po trzecie, często praca Ducha świętego oznaczała ponadnaturalne obdarowanie Bożą mądrością. Widzimy to w szczególny sposób na przykładzie Daniela, który przez Ducha Świętego otrzymał od Boga nadprzyrodzoną wiedzę.

Po czwarte, Duch Święty obdarzał specjalnymi zdolnościami. Dwóch mężczyzn, których zadaniem było nadzorowanie prac wykonawczych nad Namiotem Zgromadzeń, otrzymało takie uzdolnienia dzięki posłudze Ducha Świętego (Ks. Wyjścia 31:1-5). Talenty, którymi obdarzył ich Duch Święty, były kluczowe w zbudowaniu niezwykłego dzieła, jakim był Namiot Zgromadzeń.

Po piąte, praca Ducha Świętego czasami polegała na obdarzeniu nadprzyrodzoną siłą. Wyznaczone osoby były obdarzone przez Ducha niezwykłą siłą, dzięki czemu mogli dokonać wielkich rzeczy, jak na przykład Samson w Księdze Sędziów 13:25, 14:6, 19, 15:14.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: